Stwardnienie rozsiane

Efektywność preparatów aminokwasowych w stwardnieniu rozsianym


Stwardnienie rozsiane to chroniczna, długotrwała choroba centralnego układu nerwowego(mózgu a rdzenia kręgowego) o nieznanym pochodzeniu. Szereguje się ją pomiędzy choroby autoimmunologiczne. Ogniska demielinizacyjne – plaki powodują zapalenie włókiem okołonerwowych, które następnie tracą osłony mielinowe. Włókna w wyniku tego przewodzą spowolnione impulsy nerwowe lub też impulsy wcale nie przechodzą przez włókna.

Klasyczna terapia spoczywa w leczeniu wysokimi dawkami kortykoidów (prednizon, metylprednizolon), w leczeniu immunomodulującym w celu spowolnienia progresji choroby (interferon beta – 1b,1a, glatiramer acetate). Leczenie kortykoidami ma jednakże działania uboczne (obrzęki, przybieranie na wadze, trądzik steroidowy i objawy psychotyczne), w przypadku preparatów immunomodulujących jako działania uboczne opisywane są takie objawy jak depresje, chwiejność emocjonalna, tendencje samobójcze, niepokój i depersonalizacja. Leczenie nie przynosi jednak oczekiwanych efektów dla pacjentów.

Preparaty aminokwasowe działają bezpośrednio na przyczynę choroby. Właściwości preparatów aminokwasowych pozwalają normalizować strukturę mieliny. Obniża się ilość ognisk demielinizacyjnych – plak dzięki czemu dochodzi do ograniczenia progresji choroby. Dochodzi do ustąpienia symptomów – zwiększa się ruchliwość i poprawia się koordynacja ruchu, poprawia się chód i zwiększa siła mięśniowa, poprawia się wzrok.

W przypadku tego skomplikowanego upośledzenia nie możemy oczekiwać efektów gwarantowanych, ale można oczekiwać pozytywnych efektów prawie we wszystkich przypadkach.