Kubejko Milena – Polska, wiek: 11 lat, epilepsja

 Milena_epilepsja

 
Jedenastoletnia Milena od wczesnego dzieciństwa cierpi na epilepsję.  Od postawienia diagnozy w wieku 6 miesięcy była leczona różnymi kombinacjami leków przeciwepileptycznych. W symptomatyce przeważają ogólne napady miokloniczne i nieobecność. Rozwój psychomotoryczny, w wyniku ciężkich ataków, jest opóźniony. W wieku, gdy ma rozpocząć naukę szkolną, wciąż ma napady. Ze względu na rozwój ogólny nie może uczyć się w normalnej szkole. Jest chwiejna emocjonalnie. W szkole została zakwalifikowana do klasy integracyjnej ze specjalnym trybem nauczania. W wieku lat dziesięciu rozpoczęto leczenie aminokwasami. Po dwóch cyklach leczenia wyraźnie zmniejsza się frekwencja i natężenie ataków. Już od początku leczenia poprawia się jej koncentracja, ma więcej energii nie tylko ze względu na ustępowanie napadów padaczkowych. Skraca się trwanie ataków i mają one lżejszy przebieg. Stabilizuje się chwiejność emocjonalna, Milena jest bardziej stabilna i rozwija się u niej myślenie abstrakcyjne.
W chwili obecnej kontynuuje leczenie kompleksami aminokwasowymi, ataki epilepsji są zminimalizowane a ogólny rozwój i wyniki w szkole odpowiadają jej wiekowi. Leczenie aminokwasami nie tylko umożliwiło normalny rozwój psychomotoryczny dziewczynki, ale także zoptymalizowało przebieg tego poważnego schorzenia.

Jakub, 2 lata, mózgowe porażenie dziecięce , Czechy




Jakub w chwili obecnej ma 2 lata, jest bardzo spokojny i grzeczny, jest mądrym chłopcem, którego interesuje wszystko co go otacza. Kiedy Jakub z mamusią przyszli do nas po raz pierwszy, miał czternaście miesięcy i był opóźniony w rozwoju. Nie chodził, nie siedział, nie raczkował i nie obracał się, miał wyraźną hemiparezę lewostronną. Diagnozę Jakuba, opóźnienie rozwoju motorycznego oraz mózgowe porażenie dziecięce z lewostronną hemiparezą, postawiono w szóstym miesiącu, gdy po raz pierwszy miał wizytę u neurologa.

W trzecim miesiącu życia rodzina zauważyła, że Jakub nie podnosi lewej rączki. Kiedy miał pól roku został zbadany przez neurologa i postawiono diagnozę. Jakub natychmiast rozpoczął rehabilitację metodą Vojta. Bardzo często był chory i wydawało się, że broni się przed rehabilitacją. Mamusia skontaktowała się z panią Maškovą aby rozpocząć rehabilitację i aktualnie u Jakuba kontynuowana jest rehabilitacja inną metodą, co daje pierwsze efekty.


mózgowe_porażenie

W wieku czternastu miesięcy Jakub z mamą przychodzą do nas. Natychmiast zaczynamy leczenie aminokwasami, jednocześnie Jakub kontynuuje rehabilitację. Zaczyna się szybko i dynamicznie rozwijać, zwiększa się u niego napięcie mięśniowe pleców. W ciągu dwóch miesięcy zaczyna raczkować i potrafi siadać. Po pół roku potrafi już stawać. Kiedy mama trzyma go za rękę potrafi także chodzić.

 

Jakub kontynuuje leczenie aminokwasami jednocześnie z rehabilitacją. U Jakuba widać ciągłą poprawę. Ma minimalną asymetrię napięcia mięśniowego i pomimo lewostronnej hemiparezy lepiej chodzi i dalej rozwija się fizycznie i psychicznie.

Przed tygodniem Jakub był z mamą na konsultacji w naszym centrum i wszyscy bardzo się cieszyliśmy. Jakub szedł sam w towarzystwie Elišky, swojej mamusi. Wreszcie Jakub zaczął chodzić. Eliška nie ukrywa swojej radości i jest dumna z sukcesów swojego syna.


Cagala Tanja – Austria, wiek : 13 lat, mózgowe porażenie dziecięce

Tanja_mózgowe_porażenie

Tanja urodziła się przedwcześnie w 28 tygodniu ciąży. Następujący rozwój psychomotoryczny jest zaburzony, zdiagnozowano mózgowe porażenie dziecięce. Rozwój intelektu i mowy jest opóźniony, cierpi na ciężką tetraparezę spastyczną, występują u niej przykurcze stawów, nie jest zdolna do ruchu. Standardowe metody leczenia nie przynoszą efektu. W roku 2006 – w wieku lat 11, gdy najbardziej cierpi na ataki epilepsji i jest leczona lekami przeciwpadaczkowymi, po konsultacji zalecono jest leczenie aminokwasami. Rozpoczęto podawanie aminokwasów i już podczas pierwszej kuracji dochodzi do poprawy stanu psychicznego i motorycznego. Ustępują ataki epileptyczne, odstawia leki przeciwpadaczkowe a ataki już się nie powtarzają. Po dwóch miesiącach podawania staje się aktywniejsza, zwiększa się koncentracja i uwaga. Nauczyciele, którzy opiekują się Tanją, komentują z zachwytem jej stan: Tanja lepiej słucha i reaguje. Jakby wcześniej miała coś u uszach i usunięto jej to. Dochodzi do poprawy funkcji aparatu ruchu – obecnie po kilku sesjach leczniczych potrafi codziennie stać dwadzieścia minut w chodziku. Takiego rodzaju aktywności przez ostatnie dwa lata odmawiała ponieważ powodowała u niej straszne boleści. Ogromne sukcesy odnosi też w dziedzinie rozwoju mowy. Teraz jest zdolna mówić zdaniami prostymi i złożonymi, można z nią interaktywnie rozmawiać, potrafi opisywać swoje uczucia i przeżycia. Uczy się nowych słów, których potrafi aktywnie i prawidłowo używać. Poprawa wymowy prowadzi także do poprawy pamięci. Poprawia się zdolność koncentracji, sama potrafi grać nawet pół godziny na komputerze, potrafi sama pisać i rysować a w grach zespołowych, jej zwiększona koncentracja i cierpliwość umożliwia grę z pozostałymi. W wyniku poprawy uwagi i pamięci poprawia się orientacja w pomieszczeniach, od września 2007 sama potrafi się poruszać na wózku elektrycznym. Bez opieki w ten sposób przejedzie do klasy w szkole i z powrotem do domu. Przez cały okres swojego życia była zależna od pomocy podtrzymujących. W chwili obecnej także to upośledzenie się poprawia, pomoce wykorzystuje wyjątkowo, co także wpływa na jej włączenie się w normalne życie. Zwiększa się pewność siebie, jest bardziej samodzielna i ustępują codzienne obawy, strach i niepewność.

Elisa – Włochy, wiek : 24 lata, mózgowe porażenie dziecięce

  Elisa, mózgowe porażenie

 
W dzieciństwie u tej dziewczynki zdiagnozowano mózgowe porażenie dziecięce. Uszkodzeniu aparatu ruchu z symptomatyką tetraparezy spastycznej towarzyszyło wyraźne ogólne opóźnienie w rozwoju. Nie była zdolna do samodzielnego stania nawet z podparciem. W ciągu życia podejmowano najróżniejsze formy rehabilitacji, wynik był jednak niezbyt zadowalający. Ponownie była diagnozowana do operacji ortopedycznych w celu złagodzenia przede wszystkim stanów kurczowych, wynik jednakże był niezadowalający i krótkotrwały.  Przed ośmiu laty – w wieku 16 lat – mama dowiedziała się o możliwości leczenia aminokwasowego i przyprowadziła córkę na wstępną konsultację. Rozpoczęto leczenie kompleksami aminokwasowymi. Pomimo, iż najlepsze wyniki leczenia aminokwasowego u chorych z mózgowym porażeniem dziecięcym osiągano u małych dzieci, jej stan zaczął się poprawiać. Elise zaczęto podawać leki aminokwasowe w wieku 16 lat. Ze względu na efekty leczenia, także w tym wieku można zakładać, że gdyby leczenie rozpoczęto jak najszybciej - zaraz po postawieniu diagnozy, wyniki byłyby jeszcze lepsze. W pierwszym tygodniu leczenia dochodzi o rozluźnienia kurczów, kończyny dolne są bardziej rozluźnione. Elisa przestaje odczuwać bolesność i napięcie. Jest zdolna do stania z podparciem. Dochodzi do odnowy i przyspieszenia rozwoju mentalnego. Poprawia się jej koncentracja i wzrok. Chwiejność emocjonalna, która trapi nie tylko Elisę, ale przede wszystkim jej mamę i rodzinę, poprawia się, Elisa jest stabilniejsza. Uczęszcza do normalnej szkoły, gdzie osiąga wspaniałe wyniki. Została przyjęta na uniwersytet w Turynie, gdzie studiuje z dobrymi wynikami. Już teraz w czasie studiów otrzymuje oferty pracy, jej przyszłość jest zapewniona. Leczenie aminokwasami doprowadziło do poprawy jej stanu ogólnego oraz do wejścia w normalne życie, umożliwiło nie tylko edukację, ale także osiąganie doskonałych wyników na studiach uniwersyteckich. Poprawa aktywności ruchowej jest ogromna. W przypadku, gdyby leczenie było zastosowane wcześniej, można by zakładać, że wyniki leczenia byłyby jeszcze wyraźniejsze.

Stefanie, 10 lat, mózgowe porażenie dziecięce, spastyczne porażenie obustronne, Austria

mózgowe porażenie


Ze Stefanią po raz pierwszy spotkaliśmy się przed pięciu laty w gabinecie wspaniałej fizjoterapeutki Marianny Lopez w Austrii w mieście Graz. Marianna pracowała z, wtedy, pięcioletnią dziewczynką już od kilku lat. Ogólny stan dziewczynki a przede wszystkim spastyczne porażenie obustronne bardzo ją ograniczało w codziennym życiu i miało negatywny wpływ na jej rozwój. Fizjoterapia była tylko częściowo efektywna a poprawa następowała bardzo powoli i z dużymi ograniczeniami. Rodzice Stefanie – Gertruda i Gerhard dowiedzieli się o możliwościach poprawy stanu w przypadku mózgowego porażenia dziecięcego poprzez podawanie kompleksów aminokwasowych i zdecydowali się je wypróbować. Aktualnie Stefanie ma za sobą już kilka cyklów leczenia aminokwasami.
Oczywiste jest, że mózgowego porażenia dziecięcego nie można wyleczyć. Ale jest ogromna różnica w ciężkości upośledzenia w wyniku tego schorzenia. Jest różnica, gdy dziecko lub dorosły może sam o siebie zadbać; gdy może siedzieć, wstać, samodzielnie chodzić do szkoły czy pracować.
Tak samo jest ze Stefanią. Jej ogólna kondycja była bardzo zła, gdy zaczynała korzystanie z aminokwasów. Po kilku cyklach aminokwasowych pojawiła się poprawa. Od tego czasu stale kontynuuje terapię aminkowasową i jej stan się wciąż poprawia. Dziś może wygodnie siedzieć, w pełni wykonywać czynności manualne – pisać, rysować czy malować, pracować na komputerze. Wszystkie to czynności wydawały się być dla Stefanii nieosiągalne. Odnosi sukcesy w szkole. Jest także poprawa ruchowa. Poprawiła się u niej równowaga i napięcie mięśniowe, jest zdolna do samodzielnego stania oraz chodzenia z podparciem. Nauczyła się wierzyć swojemu ciału oraz swym zdolnościom ruchowym.

Paolo – Włochy wiek: 8 lat, Zespół Downa

Paolo_Zespół_Downa

Paolo jest obecnie ośmioletnim chłopcem z Zespołem Downa u którego niekorzystną prognozę w wieku niemowlęcym udało się zmienić dzięki leczeniu aminokwasami. Rodzice obawiali się czy ich syn zacznie mówić i czy będą się u niego rozwijać funkcje poznawcze ponieważ sporo dzieci z Zespołem Downa nie może nauczyć się mówić. U Paolo zaobserwowano poważne opóźnienie rozwoju psychicznego i motorycznego (wraz z niskim tonem mięśniowym – hipotonią).
Negatywną prognozę poparło zdiagnozowanie kolejnych wad wrodzonych jak wada serca, która jeszcze pogarsza rozwój fizyczny i psychiczny oraz ogólny stan obecny a lekarze z powodu tego stanu wymagającego wykonania zabiegu operacyjnego odmawiają tego typu rozwiązania ze względu na ogólnie niekorzystną prognozę.
Paolo ma prawie rok a rodzice przychodzą z nim do centrum leczenia aminokwasami.  Stopniowo stan Paolo zaczyna się poprawiać. Rozwój motoryczny (wraz z tonem mięśniowym) stabilizuje się i normalizuje, Paolo stopniowo zaczyna chodzić. Poprawia się także rozwój psychiczny i intelektualny, stale jednak w tyle pozostaje rozwój funkcji mowy.

Downa

W wieku dwóch lat i dziewięciu miesięcy na podstawie dobrej diagnozy po leczeniu kompleksami aminokwasowymi, lekarze decydują zająć się jego wrodzoną wadą serca – podchodzi do udanej operacji. Paolo kontynuuje leczenie aminokwasami i w wieku lat trzech dochodzi także do poprawy i rozwoju funkcji mowy – wymawia pierwsze frazy i proste zdania.

Od lat sześciu rozwój Paolo wciąż bardziej zbliża się do rozwoju dzieci zdrowych. Zaczyna chodzić do szkoły, osiąga sukcesy w czytaniu, pisaniu i liczeniu. Mowa i psychika wciąż ulegają poprawie. Jest zdolny do abstrakcyjnego myślenia, które u dzieci z Zespołem Downa rozwija się bardzo trudno nawet przy korzystnym rozwoju ogólnym.
W chwili obecnej życie Paolo jest podobne do życia jego rówieśników. Radzi sobie nie tylko z obowiązkami w szkole, ale poświęca się także swojemu hobby. Aktywnie uprawia sport – trenuje judo.
Rodzice pomimo to raz w roku wybierają dla Paolo kurację kompleksami aminokwasowymi.
U jednostek z Zespołem Downa a więc także u Paolo niewątpliwie jest co poprawiać przez całe życie.

Nikita – Niemcy wiek: 8 lat, autyzm

Autyzm

Nikita urodził się jako zdrowe dziecko podczas normalnego porodu. Aż do wieku trzech lat jego rozwój wydawał się być całkiem normalny.
W wieku lat trzech rodzice zauważyli opóźniony i nienormalny rozwój mowy dziecka oraz zachowania w stosunku do otoczenia. Mowa nie rozwijała się adekwatnie do wieku a ograniczony rozwój mowy był dużą przeszkodą w dalszym rozwoju Nikity.
Chodzi do szkoły specjalnej. Można zauważyć szczególne cechy i odchylenia w zachowaniu w stosunku do otoczenia – w szczególności w stosunku do rówieśników i rodziców. Trudno nawiązuje kontakt wzrokowy, jest nadaktywny, rozdrażniony i pojawiają się u niego wzorce zachowania i stereotypowe ruchy. Nie toleruje obecności obcych ludzi, ale także członków rodziny.
W wieku lat sześciu lekarze diagnozują autyzm dziecięcy.
Rodzice zwracają się do centrum leczenia aminokwasami, po konsultacjach podjęte zostaje leczenie aminokwasowe. Po zakończeniu dwóch kuracji aminokwasami stan Nikity się poprawia. Staje się spokojniejszy, nawiązuje ścisły kontakt wzrokowy z otoczeniem. Skłonności autystyczne są wyrażane w mniejszym stopniu, poprawia się i rozwija się mowa, otwierają się możliwości adaptacji społecznej w ramach rodziny oraz większej społeczności. Pojawia się potrzeba kontaktu cielesnego, tworzenia więzi z otoczeniem. W szkole znajduje sobie przyjaciela, staje się częścią społeczności. Bierze udział w normalnych i nadzwyczajnych imprezach i czynnościach szkolnych przy obecności obcych ludzi w stosunku do których zachowuje się całkiem naturalnie.
Dochodzi do dalszego rozwoju mowy jako środka komunikacyjnego z otoczeniem; potrafi nie tylko reagować na pytania, ale rozmowa z nim jest aktywna, jest zainteresowany otoczeniem, stawia pytania. Nikita wciąż się rozwija a od poprawy stanu ogólnego Nikity zależy także zadowolenie rodziców, którzy mogą tworzyć więź i komunikować się ze swoim dzieckiem.

Savenko Tatjana – Niemcy, wiek: 23 lat, uraz mózgu

 
 
Niemiecka dziewczyna Tatjana przeszła w roku 2006 lata ciężki uraz głowy w następstwie poważnego wypadku samochodowego. Ta dorosła dziewczyna, która w dzieciństwie i w okresie dojrzewania rozwijała się i wkroczyła w życie całkiem normalnie, była po urazie w śpiączce, jej stan był poważny i zagrażał życiu.  Przeżyła ponowne krwawienie do mózgu, rozwinęło się u niej wodogłowie pourazowe. Była podana wielu zabiegom chirurgicznym - bez sukcesu, pozostawała w śpiączce ponad rok. Nie reagowała na otoczenie, podczas stymulacji motorycznej nie miała żadnego aktywnego ruchu w kończynach. Prognozy były bardzo poważne a dla lekarzy bez szans na jakąkolwiek poprawę. Wciąż pozostawała w śpiączce. W tym czasie rodzice, po konsultacjach, zdecydowali o leczeniu kompleksami aminokwasowymi. Połączenie aminokwasów było podawane łącznie przez 11 miesięcy z przerwami pomiędzy poszczególnymi cyklami. Tatjana podczas pierwszych trzech miesięcy podawania aminokwasów wybudziła się ze śpiączki, pojawiła się ruchliwość kończyn, zaczyna siadać. Po sześciu miesiącach aplikacji zaczyna mówić, później jest zdolna do samodzielnego jedzenia i picia. Po ośmiu miesiącach podawania aminokwasów zaczyna chodzić. Jej stan nieustannie ulega poprawie. W niemieckiej klinice, gdzie była leczona, na rozwój stanu Tatjany patrzą jak na „cud”.

W chwili obecnej u Tatjany w dalszym ciągu pozostają problemy z chodzeniem – brak jej pewności – ma także problemy z pamięcią. Ponownie integruje się do życia, odnawia kontakty z przyjaciółmi – prowadzi długie rozmowy telefoniczne, może pisać na komputerze i komunikować się. Odnawia się jej charakterystyka osobowościowa typowa przed urazem, znów jest bardzo dowcipna i poświęca się ulubionemu przez nią gotowaniu. W chwili obecnej jej stan wciąż się poprawia, pomimo pozostającego uszkodzenia pamięci i niepewności przy chodzeniu, przygotowuje się do powrotu do pracy. Jej diagnoza jest bardzo korzystna i ma szanse na normalne życie bez następstw urazu.